امروزه پيشرفت و نوآوري جوامع بشري وپيدايش دستاوردها ي بي بديل درعلم و فناوري و شكوفائي روز افزون جنبه هاي مختلف حيات مدني بيش از هر چيز ديگر خود را مديون ساماندهي و شكل دهي نوين و روشمند علوم انساني در همه سطوح و جوانب آن مي داند .

از طرف ديگر بسياري براين امر اذعان دارند كه وجود رنجها ونابسماني ها وآسيب ها و پيدايش تباهي هاي خود ساخته آدمي در جوامع، ناشي از عدم توجه شايسته به اين علوم يا سوق نداشتن و عدم همگرائي آن متناسب با ماهيت و سرشت معنوي بشر در كنار جنبه هاي مادي و ملموس آن بوده و هست.

به بيان ديگر پندارهاي حذف تدريجي انگاره هاي معنوي از پيكره معارف انساني نه تنها فرصت هاي طلايي و درخشان سازنده حيات شكوفا ترآدمي رابمرور زمان در قالب ستيز هاي مدرن به يغما برد، بلكه توان خود را محدود به حصار زميني جنبه هاي مادي و محاسبات به ظاهر صرف عقلاني و حسي نمود.

اين سيطره در فرايند عدم پاسخگوئي اش به كمال جوئي فطري واستعداد نا متناهي انسان در همگرائي روح و جسم براي آباداني دنياي متصل به فرداي يقين خود نا خواسته دليلي شد بر تشنگي روز افزون انسان معاصر به چشمه هاي پاك معنويت و آغازي گرديد برجستجو گري فرهيختگان بسوي پيوندي نوين از معارف مشترك انساني مبتني برتوحيد و يافته هاي علمي و تخصصي موجود در تجربه بشري.

از همين روي جمعي از مشتاقان دانائي و خرد براي بهره مندي جوامع از زلال چشمه هاي هدايت نبوي (ص)و ائمه هدايت(ع) در پيدايش و پالايش ساحتي نوين از علوم انساني و متجلي ساختن افق هاي بلند و جاودانه ظرفيت شايسته و حقيقي آن در زندگي واقعي و زميني به واكاوي وباز خواني هوشمندانه اين علوم در كانون ومهد سرزمين اروپائي آن به اميد ساختن فردائي روشن تر از ديروزهمت گماشته واقدام به برپائي نخستين همايش دو سالانه علوم انساني نموده اند.